معاونت پژوهشی - دانشگاه علوم پزشکی فسا

green

معاونت تحقیقات و فناوری - دانشگاه علوم پزشکی فسا

دانشجو: محسن افراسیابی استاد راهنما:   دکتر آروین هدایتی استاد مشاور: دکتر یوسف غلامپور
چکیده
زمینه و هدف:

 اضطراب و افسردگی در میان بیماران مبتلا به دیابت شایع می باشد و می تواند روند درمان دیابت را دچار اختلال کند و سبب شود نتایج مناسب و رضایت بخشی از درمان به دست نیاید. یک اعتقاد کلی وجود دارد که بیان کننده این است که فعالیت بدنی و ورزش یک تاثیر مثبت روی اضطراب و افسردگی دارد بنابراین در مطالعه حاضر ما با اندازه گیری شیوع اضطراب و افسردگی و سطح فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ به ارزیابی و بررسی تاثیر سطح فعالیت بدنی بر شیوع اضطراب و افسردگی در بین افراد شرکت کننده در مطالعه می پردازیم

مواد و روش

این یک مطالعه مقطعی است که در درمانگاه های سرپایی و مراکز بهداشتی شهرستان فسا انجام گرفته است. در کل 225 نفر از افراد بالغ بین سنین 70-30 سال که مبتلا به دیابت نوع 2 بودند شرکت کردند. اضطراب و افسردگی شرکت کنندگان در مطالعه توسط مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستانی و سطح فعالیت بدنی آنها توسط پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی اندازه گیری شد.در این مطالعه بر اساس پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی شرکت کنندگان در سه گروه تقسیم بندی شدند : 1- نمونه های دارای سطح فعالیت بدنی زیاد (تعداد = 46)، 2- نمونه های دارای سطح فعالیت بدنی متوسط (تعداد = 70) و 3- نمونه های دارای سطح فعالیت بدنی کم (تعداد = 109) همچنین بر اساس مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستانی نمونه ها در دو گروه و سه زیر گروه تقسیم بندی شدند: گروه ها شامل: 1- زیر مقیاس اضطراب، 2- زیر مقیاس افسردگی و زیر گروه ها شامل: 1- طبیعی، 2- بینابینی و 3- غیر طبیعی.

داده ها توسط نرم افزار spss نسخه 21 مورد ارزیابی و بررسی قرار گرفتند. در مطالعه حاضر برای محاسیه همبستگی داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و برای ارزیابی و مقایسه بین گروه ها از آزمون های T مستقل و ANOVA استفاده شده است

نتایج:

 میانگین سنی نمونه ها 1/54 سال و اکثر آنها زن و متاهل بودند. در این مطالعه نرخ بالایی از همراهی اضطراب و افسردگی با دیابت گزارش شد. درکل 2/30% و 1/31% از نمونه ها بترتیب مبتلا به اضطراب و افسردگی و 4/20% نمونه ها دارای سطح فعالیت بدنی زیاد بودند. بر اساس نتایج بدست آمده همبستگی اختلالات اضطراب و افسردگی با سطح فعالیت بدنی بترتیب برابر 416/0- و 489/0- دارند. همچنین یک ارتباط معنادار بین سطح فعالیت بدنی و نمره زیر مقیاس های اضطراب و افسردگی (05/0>P-value ) وجود دارد.

نتیجه گیری:

 در این مطالعه مشخص شد در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، سطح فعالیت بدنی با شیوع اضطراب و افسردگی نسبت معکوس دارد بنابراین فعالیت بدنی می تواند به عنوان یک عامل محافظتی باعث کاهش شیوع اضطراب و افسردگی در مبتلایان به دیابت نوع 2 شود.


The relationship between depression and anxiety with physical activity in patients with type 2 diabetes

Advisor: Dr.yusef gholampur Supervisor: Dr Arvin Hedayati   Student: Mohsen Afrasiyabi

Abstract

Background & Objective:

 Anxiety and depression are more common among diabetic patients than general population and can impact on treatment. Anxiety and depression contribute to poor disease outcomes among individuals with diabetes. There is a general belief that physical activity and exercise have positive effects on depression and anxiety. The present study aims at assessing the prevalence of anxiety/depression and physical activity level to evaluate the relationship between physical activity and prevalence of Anxiety and depression among outpatients with type 2 diabetes. 

Materials & Methods:

 We conducted a cross-sectional study in out-patient clinics and health centers in fasa, Iran. In all, 225 adults of 30-70 years old with type-2 diabetes were included in this study. Anxiety and depression were measured by using the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) and physical activity level as assessed with the International Physical Activity Questionnaire (IPAQ). Based on IPAQ, participants were classified in to three groups: 1- with a high level of physical activity (n=46), 2- with a moderate level (n = 70) and 3- with a low level (n = 109) and Based on HADS, participants were classified in to two groups and three subgroups, groups include: 1- HADS-A subscale, 2- HADS-D sub scale and subgroups include: 1- normal (HADS-A = 110, HADS-D = 115), 2- borderline (HADS-A = 47, HADS-D = 40) and 3- abnormal (HADS-A = 68, HADS-D = 70). Analysis was carried out using the SPSS version 21. 0. Pearson’s correlation coefficient was calculated to find out the correlations. ANOVA and T-Independent test was carried out for the in between group comparisons.

Results:

 participants assessed had a mean age of 54. 1, and were predominantly female (58. 2%), married (92%). High rates of co-morbidity of depression/anxiety and diabetes have been reported in this study. Overall, 30. 2 % and 31. 1% participants had anxiety and depression respectively and 20. 4% participants had high level of physical activity. At baseline, depression/anxiety were negatively correlation  with physical activity level (-0.489,-0.416 respectively) In addition a positively correlation with BMI. There was a significant associated between the HADS-Anxiety scale and physical activity level with a P-value of < 0. 05. In addition, a significant associated existed between HADS-Depression scale and physical activity level (p-value < 0. 05).

Conclusion:

 Our data suggest that physical activity have a protective effect on depression/anxiety in individual with type 2 diabetes mellitus and associated with a reduced prevalence of depression/anxiety among outpatients with type 2 diabetes

 

 

 

 

 

پیوست ها:

230-92.pdf حجم فایل:369.45 کیلوبایت